.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

Title : Breath of The Black Dragon

Author : kumameaw

Beta reader : Shin-Dragon

Fandom : 2PM

Paring : Taecyeon x Wooyoung  & Chansung x Junho

Genre : Dark Romance

 

 

 

Note :: ตอนนี้เขินมาก ฟาดอิพระเอก ฟาดๆๆๆๆ ร้ายกาจ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Chapter 5 : Almost Home

 

 

 

 

 

สามวันผ่านไปหลังจากที่อูยองหนี

 

 

คนแก้มอูมนั่งมองสาวใช้คนนั้นทีคนนี้ทีภายในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ทุกคนต่างก็มีหน้าที่เป็นของตนเอง ทำความสะอาด ตระเตรียมของ ส่วนคนที่เพิ่งหายป่วยไม่มีอะไรทำ ได้แต่นั่งหงุดหงิดใจ อยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยก็โดนปฏิเสธทุกทีไป เหตุผลก็ฟังขึ้นเสียเหลือเกิน

 

 

 

“เดี๋ยวนายรู้เข้าจะดุเอานะคะ”

 

 

 

ทำไมหรือ กะอีแค่จางอูยองจะช่วยคนนั้นคนนี้ทำความสะอาดมันผิดกฏของที่นี่หรือไง ทั้งๆที่เขามาอยู่ในฐานะตัวประกัน ซึ่งดูๆแล้วมันก็ต้อยต่ำกว่าหน้าที่คนทำงานบ้านด้วยซ้ำ

 

 

 

“คุณป้าครับ ไม่ทราบว่าที่นี่มีห้องหนังสือมั้ยครับ?”

 

 

 

อูยองไม่อยากอยู่เฉยๆ เมื่อก่อนเขาเคยทำแต่งานไม่ค่อยได้อยู่ว่างๆมันเลยดูไม่ค่อยชิน อย่างน้อยมีหนังสือให้อ่าน มีอะไรให้ขีดๆเขียนๆบ้างก็ยังดี จางอูยองอยากเรียนต่อ เขายังไม่จบม.ปลายด้วยซ้ำ อูยองอยากเรียนต่อให้จบ อยากสอบเข้ามหาลัย นับตั้งแต่ที่แม่ตาย หนี้สินที่บ้านก็เริ่มพอกพูนจนเขาต้องลาออกกลางคันเพื่อมาหางานทำ

 

 

คิดถึงตอนที่ได้เรียนหนังสือจัง 

 

 

 

“มีค่ะคุณอูยอง เป็นห้องของนายคนเก่าน่ะค่ะ”

 

“นายคนเก่า?”

 

“ใช่ค่ะ นายใหญ่รุ่นที่เจ็ดของพรรคมังกรดำ คุณปาร์คจินยองค่ะ”

 

“เป็นพ่อของแทคยอนหรือเปล่าครับ”

 

“พ่อบุญธรรมน่ะค่ะ คุณอูยองเชิญทางนี้เลยค่ะ”

 

 

อูยองพยักหน้าเดินตามหญิงสาวไป ในใจก็คอยคิดถึงคำพูดเมื่อครู่ อ๊กแทคยอนไม่ใช่ลูกแท้ๆของหัวหน้าคนเก่าหรอกหรือ

 

 

เมื่อมาถึงห้องหนังสือที่ว่าก็ทำเอาจางอูยองถึงกับตาโต นี่มันไม่ใช่ห้องหนังสือแล้ว มันควรเรียกว่าหอสมุดเลยด้วยซ้ำ หนังสือเป็นร้อยๆพันๆเล่ม อ่านไปอีกหลายปีก็ไม่หมด แถมยังมีโต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะทำงาน ชุดโซฟา คอมพิวเตอร์อยู่ในห้องนี้ด้วย

 

คนแก้มอูมยิ้มจนเต็มแก้มเมื่อรู้แล้วว่าตอนกลางวันในระหว่างที่แทคยอนไปทำงานเขาจะขลุกตัวอยู่ที่ไหน

 

 

 

“ผมอ่านได้ใช่ไหมครับ?”

 

“ได้ค่ะ ห้องนี้เป็นห้องของคุณผู้หญิงคนก่อนน่ะค่ะ”

 

“ใช่คนในรูปมั้ยครับ”  อูยองชี้ไปทางกรอบรูปที่ตั้งอยู่หลังตู้ มีรูปของผู้ชายคนหนึ่งกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยและมีเด็กผู้หญิงน่ารักๆอีกหนึ่งคนที่คาดว่าจะเป็นรูปครอบครัวของเจ้าของบ้านแน่ๆ

 

“ไม่ใช่หรอกค่ะ คุณคนนั้นเป็นภรรยานอกสมรสของนายใหญ่คนก่อนน่ะค่ะ ตอนนี้ เธอกับลูกสาวอยู่ที่อังกฤษ คุณรีเบกก้าคงโตเป็นสาวแล้วมั้งคะ น่าจะอายุมากกว่าคุณอูยองสามปีได้”

 

“แล้วทำไมเธอกับลูกไม่มาอยู่บ้านหลังนี้ล่ะครับ”

 

“คงเพราะเธอคิดว่าเธอเป็นเมียนอกสมรสน่ะค่ะ แต่คาดว่าน่าจะมาอยู่แล้วล่ะค่ะ อาจจะมาเยี่ยมอะไรทำนองนั้น เธอไม่ยอมพาลูกเธอมายุ่งกับวงการมาเฟียหรอกค่ะ”

 

“อ่า...ครับ”  มันน่ากลัวมาก อูยองรู้ดี

 

“คุณอูยองตามสบายเลยนะคะ”

 

“เดี๋ยวครับ เจ้าของบ้านเขาไม่ว่าจริงๆหรือ ที่ผมมาใช้ห้องนี้โดยไม่ได้บอก”

 

“เดี๋ยวดิฉันจะโทรไปหาคุณจุนโฮแล้วบอกให้เองค่ะ หรือคุณอูยองต้องการจะบอกนายด้วยตัวเองคะ?”

 

 

น้ำเสียงและสายตาล้อๆทำเอาอูยองรู้สึกร้อนผะผ่าวบนใบหน้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ที่จริงแล้วตามมารยาทมันก็ควรเป็นเช่นนั้น เพราะเขาเป็นคนเข้ามาใช้เขาควรจะบอกด้วยตนเอง แต่จะให้ทำยังไงได้ เขาไม่อยากได้ยินเสียงหรือเห็นหน้าอ๊กแทคยอนตอนนี้เลย หน้าอายชะมัดที่เมื่อเช้าเขานอนกอดแทคยอนแน่นจนอีกฝ่ายได้ล้อว่า เขาไม่อยากให้แทคยอนไปไหนไกลๆ

 

คนบ้าพรรค์นั้น อยู่ห่างๆได้เท่าไรยิ่งดี

 

 

คุณแม่บ้านที่เดินเลี่ยงไปเมื่อครู่อยู่ๆก็ถือโทรศัพท์ที่คาดว่าน่าจะต่อสายอยู่ยื่นมาหาเขา

 

 

“นายต้องการคุยด้วยค่ะ”

 

“..หา? ผมเนี่ยนะ”

 

 

เมื่อสาวใช้พยักหน้าให้ คนตัวเล็กก็ยื่นมือไปรับโทรศัพท์มา เลี่ยงไม่ได้แล้วสินะแบบนี้

 

 

 

“ฮ..ฮัลโหล”

 

“.............................”

 

“ก็ผมไม่มีอะไรจะทำ คุณจะให้ผมนั่งๆนอนๆเฉยๆเกิดผมเป็นง่อยขึ้นมาจะทำยังไง”

 

“...........................................”

 

“คนบ้า! หน้าไม่อาย!!”

 

“.............................................................”

 

“ตกลงคุณจะอนุญาตให้ผมใช้ห้องหนังสือมั้ยแทคยอน”

 

“.................”

 

“....อ...”

 

“.......”

 

“แทคยอนครับ.. ให้ผมใช้ห้องหนังสือในบ้านคุณเถอะนะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเสียหายสักชิ้น นะครับ~...พอใจรึยัง!”

 

“...............”

 

“ขอบคุณ”

 

“............”

 

“ขอบคุณครับ”

 

 

 

แทคยอนวางสายไปแล้ว อูยองยกโทรศัพท์ขึ้นมาพ่นคำพูดเจ็บแสบใส่ไอ้คนเจ้าเล่ห์ที่เพิ่งวางสายไป ท่าทางพองแก้มทำปากงุบงิบแววตาขุ่นเคืองมันช่างดูน่ารักน่าชังมากกว่าน่ากลัวเสียอีก เรียกรอยยิ้มให้แม่บ้านที่รอรับโทรศัพท์คืนได้อย่างง่ายดาย

 

เมื่ออูยองส่งโทรศัพท์ให้กับแม่บ้านแล้ว เธอจึงขอตัว เมื่ออูยองอยู่ในห้องหนังสือที่เงียบสนิทเพียงลำพัง ก็อดไม่ได้ที่จะยืนหน้าแดงราวกับลูกตำลึงสุก เขานึกใบหน้าเจ้าเล่ห์ของแทคยอนออกเลยเหอะว่าตอนที่พูดประโยคนั้นจะทำหน้ายังไง

 

 

“ก็ผมไม่มีอะไรจะทำ คุณจะให้ผมนั่งๆนอนๆเฉยๆเกิดผมเป็นง่อยขึ้นมาจะทำยังไง” 

 

“ตอนกลางคืนฉันก็พาอูยองออกกำลังกายบนเตียงอยู่แล้วนี่” 

 

 

 

กลางคืนอะไรกัน ออกกำลังกายอะไรกัน หลังจากที่เขาหนีแล้วโดนพากลับมาอีกก็นอนป่วย สามวันที่ผ่านมาแทคยอนก็เพียงแค่นอนกอดเขาเฉยๆเถอะ ไม่ได้มีการออกกำลังกายอะไรทั้งนั้น!

 

คนตัวเล็กพยายามสะบัดความคิดที่เกี่ยวกับคนคนนั้นออกจากหัว แต่ทำยังไงก็ทำไม่ได้สักที อูยองจึงตัดสินใจเดินเข้าหาชั้นหนังสือ ให้หนังสือดึงจุดสนใจของเขาแทน

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

จมูกโด่งค่อยๆฝังลงบนแก้มนิ่ม สูดดมความหอมกรุ่นจางๆเบาๆเพราะเกรงว่าคนที่นอนหลับบนโซฟาจะตื่นเสียก่อน มือหนาเอื้อมไปหยิบหนังสือที่วางอยู่ข้างตัวออก โซฟาเบาะกว้างขนาดนี้ทำให้เขาอดใจไม่ไหวที่จะล้มตัวลงนอนเบียดคนที่หลับปุ๋ยอยู่ก่อนอย่างสบายใจ

 

จางอูยองครางฮือเบาๆเพราะถูกรบกวน ร่างเล็กดิ้นตัวหันกลับมาก็รู้สึกว่าเหมือนมีคนมาโอบกอดและโซฟาเหมือนจะแคบลงไปถนัดตา

 

 

“อ๊ะ! คุณ!!”

 

 

แทคยอนเพียงยิ้มให้ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มที่กำลังขึ้นสีชมพูนั่น อูยองพยายามเอียงหน้าหลบและดิ้นหนี แต่พื้นที่โซฟาที่คับแคบและอีกคนก็นอนกั้นด้านที่ไม่มีพนักกั้นเอาไว้แล้วเขาจึงหนีไม่รอด อีกคนจึงได้หอมแก้มเขาไปหลายฟอดใหญ่

 

 

“ค่อยยังชั่ว..ทำงานหนักๆมาได้ดมอะไรหอมๆแบบนี้ก็หายเหนื่อยบ้างอยู่นะ”

 

“คนขี้เอาเปรียบ! หลบไปนะ ผมจะลง”

 

“จะรีบไปไหนกัน ฉันเพิ่งมาเองนะ”

 

 

คนเอาแต่ใจสวมกอดและล็อกตัวเอาไว้ไม่ให้ดิ้น จางอูยองจึงถอนใจแล้วยอมให้อีกคนนอนกอดแต่โดยดี แทคยอนวางแขนลงบนโซฟาแล้วจับให้ศีระเล็กนอนลงบนต้นแขนตน มืออีกข้างสวมกอดร่างน้อยและลูบแผ่นหลังไปมา ใบหน้าคมก้มลงมาใกล้ๆก่อนจะเอาหน้าผากตนเองทาบลงกับหน้าผากมน

 

 

“ตัวไม่ร้อนแล้วนี่”

 

“ผมหายดีแล้วครับ”

 

 

อูยองพูดด้วยวาจาสุภาพ เพราะในใจคิดว่าหากเขายังพูดห้วนๆใส่แทคยอน คนคนนี้ก็ต้องบังคับให้เขาพูดใหม่อยู่ดี อย่างเมื่อตอนที่คุยโทรศัพท์กัน

 

 

“งั้นไปทานข้าวนอกบ้านกันไหม”

 

“เห๋?”

 

 

คนตัวเล็กช้อนตามองด้วยความสงสัย วันนี้เกิดใจดีอะไรถึงทำราวกับจะเอาใจเขาเป็นพิเศษ

 

 

“เธอต้องไปกับฉัน”  แทคยอนอดไม่ได้ที่จะเอาปากไปแตะริมฝีปากชมพูโอลโรสนั่นเบาๆ  “ฉันอยากทานข้าวข้างนอก”

 

“เลยบังคับผมให้ไปด้วย?”

 

“อย่าใช้คำว่าบังคับสิ”

 

“ก็เห็นอยู่ว่าคุณบังคับ”

 

“ไปเถอะน่า ทานเสร็จแล้วจะพาไปที่ที่นึง”

 

“ถ้าผมบอกว่าไม่ไปล่ะครับ”

 

“ก็ไม่ได้น่ะสิ”

 

 

 

อูยองยู่หน้าด้วยความขัดใจ แทคยอนหัวเราะเบาๆกับท่าทีที่เหมือนเด็กน้อยโดนผู้ใหญบังคับให้ทำตาม ก่อนจะลุกขึ้นแล้วดึงแขนคนตัวเล็กให้ลูกตามขึ้นมาด้วย คนตัวสูงเดินจูงมืออูยองออกมาจากห้องหนังสือ ผ่านลูกน้องและสาวใช้คนอื่นๆที่ยืนอยู่ด้านนอก เจ้าของบ้านหันไปบอกจุนโฮลูกน้องคนสนิทเรื่องที่จะออกไปกินข้าวนอกบ้าน และท้ายประโยคเหมือนจะกระซิบอะไรสักอย่างที่จางอูยองเองก็ไม่ได้ยินและไม่สนใจจะฟัง เมื่อสั่งการเสร็จแทคยอนก็จูงมือตัวประกันผู้แสนน่ารักขึ้นห้องเพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยกัน

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

น้ำตาคลอเคล้าบนดวงตาเรียวเล็ก

 

จางอูยองมองภาพข้างหน้าด้วยความร้สึกที่บอกไม่ถูก..

 

 

..คิดถึง

 

เขาคิดถึงที่นี่..บ้านของเขา

 

..บ้านของแม่

 

 

หลังจากที่ทานข้าวกับแทคยอนเสร็จ มาเฟียหนุ่มบอกให้จุนโฮจัดรถสปอร์ตให้หนึ่งคันแล้วแยกย้ายกันมาที่นี่กับอูยองสองคน ตอนแรกจางอูยองก็งงว่าจะพาไปไหน แต่สุดท้ายที่รถมาจอดที่บ้านหลังนี้ อูยองก็ลงรถมาด้วยอาการขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่

 

สองขาเล็กรีบเปิดประตูรั้วบ้านเข้าไปจนถึงประตูหลักทางเข้าตัวบ้าน อูยองยืนกุมลูกบิดประตูที่ตอนนี้ถูกคล้องด้วยโซ่ตรวนที่แน่นหนา สองมือเล็กสั่นระริกใบหน้าหวานก้มลงจนน้ำตาหยดแรกหยดลงบนมือ มือหนาทั้งสองข้างสอดเข้ามาตรงช่วงเอวจากด้านหลัง ตระกรองกอดร่างที่กำลังร้องไห้สั่นเทา จากนั้นจึงใช้กุญแจไขปลดล็อกโซ่ตรวนนั้นออกโดยที่ร่างยังยืนซ้อนหลังอูยองและสวมกอดร่างเล็กอยู่

 

พอประตูเปิดออกทั้งคู่จึงเดินเข้ามาด้วยกัน อูยองกวาดสายตามองบ้านที่ –เคย- เป็นของตนเองอย่างโหยหา มือเล็กวางทาบบนตู้ โต๊ะ ประตู หน้าต่าง ราวบันได โต๊ะเขียนหนังสือ ตลอดจนเตียงนอนสีขาวของตนเองที่เคยนอนอยู่เป็นประจำ

 

อูยองค่อยๆเช็ดน้ำตาตัวเองออกก่อนจะหันไปหาแทคยอนที่เดินตามมาจนถึงชั้นบน ก้มหัวโค้งให้เป็นการขอบคุณที่พาเขากลับมาเยี่ยมบ้านอีกครั้ง แทคยอนถึงกับทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยเจอกิริยามารยาทที่สุภาพและไร้การเสแสร้งหรือหวังผลประโยชน์แบบนี้มาก่อน

 

มือหนาวางบนศีรษะเล็ก ขยี้กลุ่มผมนุ่มลื่นสีดำเบาๆ พร้อมทั้งบอกว่าไม่เป็นไร

 

จางอูยองที่อาลัยอาวรณ์บ้านของแม่อยู่ ตัดสินใจเสี่ยงลองเอ่ยพูดในสิ่งที่ต้องการตอนนี้กับแทคยอนดู

 

 

 

“แทคยอน.. เอ่อ.. คืนนี้ ผมขอนอนที่นี่ได้มั้ยครับ”

 

“ได้สิ”

 

 

 

อีกคนตอบอย่างใจดีจนอูยองนึกดีใจขึ้นมา แต่ท่าทีที่ค่อยๆก้าวเข้ามาหาและแววตาเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้วางใจนั้น ทำให้อูยองอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายลงคอก้อนใหญ่และค่อยๆถอยหลังออกห่าง

 

 

“เอ่อ..งั้นเชิญคุณ..”

 

“ฉันก็จะนอนที่นี่”

 

 

นั่นไงล่ะ! ที่แท้ที่พาเขาออกมาเลี้ยงข้าว พามาที่บ้านก็มีจุดประสงค์แอบแฝง คนบ้าเอ้ย!

 

 

“ง..งั้นผมจะจัดที่นอน..อ๊ะ!!”

 

 

คนตัวเล็กถูกรวบเข้าสู่อกกว้างทันทีทั้งๆที่ยังพูดไม่จบประโยค ลมหายใจร้อนเป่าหูจนต้องหดคอหลบหลีกคนขี้แกล้ง สองมือเล็กที่ใช้ดันหน้าอกแกร่งพยายามออกแรงเพื่อดันตัวเองให้ออกห่าง แต่พอริมฝีปากเย็นทาบลงบนซอกคอที่อุ่นร้อนมันก็พาลให้หมดแรงลงเสียดื้อๆ

 

 

“นอนบนเตียงด้วยกันนี่แหละ”

 

 

ร้ายกาจที่สุดเลย อ๊กแทคยอน!!

 

จางอูยองถูกผลักให้นอนลงบนเตียงกว้าง ร่างเล็กพยายามขัดขืนแต่อีกคนที่ทาบทับตามลงมาก็กักกันไว้ทุกทางจนหาทางไปไม่เจอ ซ้ำยังจมูกโด่งและริมฝีปากที่สูดหอมกดจูบลงมาตามซองคอ ผิวแก้ม และใบหูนี่อีก จางอูยองไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านเลยสักนิด

 

รู้ตัวดีว่าจะต้องเจอกับอะไร แต่เหตุการณ์ที่ผ่านมา แทคยอนไม่เคยอ่อนโยนกับเขาเลยสักครั้ง เพราะทุกครั้งที่ถูกกอด จะเต็มไปด้วยความโมโหเกรี้ยวกราดของอีกฝ่าย ทำให้อูยองติดภาพผู้ชายใจร้ายที่ทำลายศักดิ์ศรีของเขาไม่เหลือชิ้นดีคนนั้นไปแล้ว มันจึงอดไม่ได้ที่จะขืนและตัวสั่นขึ้นมาในอ้อมกอดของมังกรอย่างช่วยไม่ได้จริงๆ

 

 

 

“ฮึก..แทคยอน ผม..”

 

“ไม่เป็นไรนะ..”  ริมฝีปากหยักจูบเบาๆลงบนหน้าผาก อูยองหลับตารับสัมผัสนั้นก่อนจะลืมตาขึ้นมองด้วยแววตาสั่นระริกและคลอเคล้าไปด้วยน้ำตา “..ฉันจะค่อยๆกอดเธอ จะไม่รุนแรงกับเธออีกแล้ว จางอูยอง”

 

 

ริมฝีปากประกบซึ่งกันและกัน คนตัวเล็กที่ยังหวาดกลัวอยู่แม้จะถูกปลอบประโลมด้วยคำพูดและท่าทางอ่อนโยนไม่กล้าที่จะเปิดปากให้อีกคนได้เข้าไปชิมความหวานข้างใน แทคยอนจึงค่อยๆละเลียดบนกลีบปากนิ่ม บดจูบเบาบ้างหนักบ้างเพื่อทำให้อีกคนคลายความหวาดกลัว มือหนาไล้เข้าไปในเสื้อ ลูบไล้ไปมาบนหน้าท้องแบนราบที่กำลังหดเกร็งเพราะแรงอารมณ์ที่กำลังถูกปลุกขึ้นช้าๆ

 

 

“อื้อ~..”

 

 

จางอูยองเอียงหน้าแนบลงกับหมอนใบขาว สีหน้าแดงระเรื่อแจ่มชัดยิ่งขึ้นเมื่อนิ้วมือแทคยอนไปสะกิดยอดอกเม็ดเล็กๆจนอีกคนสะดุ้งและเผลอแอ่นกายรับสัมผัสนั้น ใบหน้าคมซุกไซร้ลงบนซอกคอ ฝากรอบรักสีกุหลาบรอยแล้วรอยเล่าจนอีกคนผวาครางเสียงดังจนลืมอาย

 

 

แทคยอนรักอูยองที่เป็นแบบนี้

 

รักร่างกายนี้ ไร้เดียงสาเหลือเกิน รู้สึกยังไงก็แสดงออกมาแบบไม่เสแสร้งปิดบัง จะเอาอะไรหรือชอบแบบไหนก็ส่งผ่านมาทางแววตาใสซื่อและท่าทางอ่อนโยนอ่อนต่อโลกนั่น

 

 

อูยองร้องครางหนักขึ้นอีกเมื่อเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนถูกเลิกขึ้น จากที่ยอดอกมีนิ้วมือเรียวของคนบนร่างที่คอยหยอกล้อ กลับถูกแทนที่ด้วยลิ้นร้อนชื้นที่อีกฝ่ายทาบลงมาและดูดดุนหยอกล้อจนแรงอารมณ์เริ่มพุ่งทะยาน มือเล็กดันหัวไหล่หนาออกแต่เรี่ยวแรงกลับมีน้อยนิด กลายเป็นว่ามันปัดป่ายอย่างไร้ทิศทาง ไม่รู้เลยว่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหน

 

แทคยอนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแดงก่ำเพราะแรงอารมณ์ที่เขาปลุกขึ้น หน้าอกแบนราบหอบกระเพื่อมจนตัวโยน จากนั้นจึงจัดการถอดเครื่องพันธนาการที่ปกปิดร่างกายของตัวเขาและคนตัวเล็กออกจนหมด

 

 

 

“..ไม่..ม..ไม่ทำได้มั้ยครับ ฮึก..”

 

 

แทคยอนยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แม้อีกคนจะคว้าข้อมือเขาเอาไว้ขณะที่เขากำลังลูบไล้บนหัวไหล่มนที่เปลือยเปล่า แต่แทคยอนก็เพียงแค่จับมือเล็กนั้นขึ้นมาจูบลงบนหลังมืออย่างแผ่วเบา ก่อนจะจับไปวางไว้ด้านข้างศรีษะเล็กแล้วกุมเอาไว้ไม่คลาย

 

 

 

“อื้อ!!~”

 

 

 

เสียงครางอื้ออึงดังเบาๆในฝ่ามือน้อยๆที่อีกคนเอาไปปิดปากของตนเองไว้ จางอูยองอยากร้องไห้ให้หนักกว่านี้เพราะตอนนี้เขารู้สึกปั่นป่วนไปหมด ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยมีความรู้สึกวาบหวามจนแทบสำลักออกมาแบบนี้เลย แม้จะถูกแทคยอนกอดหลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งมันคือการทำโทษ ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีแต่ความดึงดันเอาแต่ใจและโมโหร้าย นั่นคือสิ่งที่เขาเจอมา แต่นี่มันไม่ใช่..

 

 

“อ๊ะ!..”

 

 

ยิ่งอีกคนค่อยๆขยับร่างกายให้เข้ามาลึกเท่าไร อูยองก็ยิ่งร้อนรุ่มจวนเจียนจะระเบิด ทั้งเจ็บ ทั้งร้อน และอึดอัดเหลือเกิน น้ำตาร่วงเผาะๆไม่ยอมหยุด มือเล็กอีกข้างจิกแน่นลงบนไหล่สีเข้มเพื่อระบายอารมณ์หลากหลายที่ตีรวนกันในร่างกาย

 

 

 

“ผ่อนคลายสักนิดสิคนดี..อึ่ก!”

 

 

แทคยอนพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เร่งรัดเอาแต่ใจเหมือนทุกครั้ง ยิ่งช่องทางรักของคนใต้ร่างรัดความเป็นชายของเขาแน่นเท่าไรเขายิ่งอยากจะขยับกายไปตามอารมณ์ที่โหมกระพือมากขึ้นเท่านั้น แต่ทำแบบนั้น จางอูยองก็จะเจ็บ และหวาดกลัวที่จะถูกเขากอดในครั้งต่อๆไป

 

 

“ฮือ..ผมเจ็บ..อื้อ!”

 

 

แทคยอนขยับเข้าออกช้าๆเพื่อให้อีกคนค่อยๆปรับตัว ผนังอุ่นร้อนภายในตอดรัดแก่นกายจนเขาแทบกลั้นหายใจ ร่างสูงพยายามปรับหาจุดที่คิดว่าคนตัวเล็กจะคลายความเจ็บลงและมีความสุขร่วมไปกับเขาได้ และเมื่ออีกคนผวาร่างและกลั้นหายใจสะดุ้งเฮือกเขาก็รู้ว่าตัวเองมาถูกทาง

 

 

แทคยอนตัดสินใจขยับซ้ำอีกครั้ง

 

 

 

“อ๊า!..”

 

“ตรงนี้หรือ?”

 

“อื้อ..อ๊ะ!...แทคยอน..”

 

 

ยิ่งอีกคนร้องครางแทบไม่เป็นภาษาแทคยอนก็รู้ว่าทำอย่างไรอูยองถึงจะรู้สึกดี

 

 

ร่างสูงขยับเข้าออกช้าบ้างเร็วบ้างเพื่อต้องการหยอกล้อและกลั่นแกล้งคนใต้ร่าง อูยองที่ไร้เดียงสาต่อเรื่องแบบนี้ ได้แต่เปล่งเสียงร้องครางสลับกับเรียกชื่อเขาดังลั่นราวกับละเมอ ขาเล็กหนึ่งข้างที่ถูกเขายกขึ้นมาวางบนไหล่ อีกข้างถูกลำแขนแกร่งช้อนขึ้นและล็อกไว้ในระดับเอวต่างก็เกร็งตัวทุกครั้งเมื่อเจ้าของมันถูกปลุกปั่นด้วยจังหวะรักที่ร้อนแรง

 

อูยองบิดร่างไปมา เผลอแอ่นสะโพกขึ้นรับหลายต่อหลายครั้งที่อีกคนป้อนความสุขที่ไม่เคยได้รับมาก่อนให้ มือเล็กทั้งสองข้างวางทาบไว้บนไหล่กว้าง บางครั้งก็เผลอลูบไล้ไปบนรอยสักมังกรดำ ใบหน้าหวานเริ่ดขึ้นมองเพดานห้องสีขาว ความรู้สึกตอนนี้อูยองบอกไม่ถูก ราวกับคนกำลังจะจมน้ำแล้วถูกฉุดรั้งร่างกายขึ้นมารับอากาศบนชายฝั่ง ในท้องน้อยรู้ถึงคลื่นขนาดใหญ่ม้วนตัวเป็นระลอกๆ จนเมื่ออีกคนเร่งจังหวะรักให้เร็วขึ้น แรงขึ้น อูยองก็ยิ่งร้องครางเสียงดังยิ่งขึ้น ตัวเบาหวิวราวกับโบยบินอยู่บนท้องฟ้า

 

 

 

“อ๊ะ..อ๊ะ..ท..แทคยอน..ผม..ทำไม..อ๊า..~”

 

“อา..อูยอง..”

 

“ผมเป็นอะไรไม่รู้..อื้อ..ไม่ไหวแล้ว...อ๊า!!~~~”

 

 

จนท้ายสุดเมื่อความรู้สึกที่ถาโถมมารวมเข้าด้วยกันที่จุดเดียว จางอูยองก็กระตุกตัวสองสามครั้งและรับรู้ถึงของเหลวร้อนที่ไหลวาบเข้ามาในร่างของตนเอง แขนขาอ่อนแรงลง ร่างกายหอบหายใจกระเส่า น้ำตาไหลอาบแก้มลงมาอีกครั้ง ร่างน้อยสะอึกสะอื้นจนตัวโยน แม้อีกคนจะถอนแก่นกายออกแล้ว

 

แทคยอนก้มลงจูบซับบนเปลือกตาทั้งสองข้าง ก่อนจะจูบลงมายังปลายคางแล้วไล้ไปยังริมฝีปากที่เผยอรับลิ้นชื้นของเขาให้เข้าไปชิมความหวานอย่างลืมตัว

 

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง แทคยอนถอนริมฝีปากออกมา แล้วค่อยๆเอามือลูบไล้ลงบนหน้าท้องแบนราบ จางอูยองที่เพิ่งจะฟื้นไข้และเหนื่อยอ่อนกับรสรักที่ไม่เคยเจอเมื่อครู่ก็ผวาเข้ากอดอีกคนแน่น จนร่างสูงหยุดการกระทำและความคิดที่จะต่ออีกสักสองสามรอบลง

 

 

 

“ไม่ไหวแล้วก็นอนซะ ฉันไม่ทำแล้วก็ได้”

 

 

อูยองผละออกและช้อนตาขึ้นมองคนบนร่างด้วยแววตารื้น แทคยอนล้มตัวลงนอนข้างๆ มือคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเขาทั้งสองเอาไว้ จางอูยองขยับร่างเปลือยเปล่าซุกเข้าหาอีกคนราวกับจะออดอ้อนให้ลำแขนแกร่งโอบกอดเอาไว้ให้คลายหนาว แทคยอนพยายามข่มอารมณ์ลงอย่างยากลำบาก จางอูยองจะรู้ตัวไหมว่ายิ่งมาทำกิริยาน่ารักๆแบบนี้ มันยิ่งเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์เขาอย่างดี

 

 

“คืนนี้หลับไปก่อนก็ได้นะ ไว้พรุ่งนี้จะเอาออกให้”

 

 

แทคยอนหมายถึงสิ่งที่เขาปล่อยเข้าไปในร่างบางเมื่อครู่ เพราะถ้าหากทำให้ตอนนี้ เชื่อเลยว่าเขายั้งอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แน่ๆ

 

 

“..ฮึก..ขอบคุณครับ”

 

“ไม่เป็นไรเด็กน้อย นอนเถอะ”

 

“ขอบคุณจริงๆที่พาผมมาบ้านแม่”

 

 

แทคยอนสวมกอดร่างนุ่มนิ่มด้วยอารมณ์เต็มตื้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน การที่เขาได้ทำดีกับใครสักคน โดยเฉพาะคนที่รัก มันทำให้มีความสุขแบบนี้นี่เอง ที่ผ่านมาเขาคงใช้ชีวิตด้านชามากเกินไป พอมาเจอจางอูยอง เด็กคนนี้ทำให้เขาได้เรียนรู้ชีวิตอีกด้านที่แทบจะไม่เคยพบเห็นเลยตั้งแต่โตมา

 

 

ริมฝีปากกดลงบนแก้มกลมของคนที่หลับปุ๋ยอย่างน่ารักน่าชัง

 

 

 

“ฉันเองก็ขอบคุณเธอเหมือนกัน จางอูยอง”

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

Talk :: เฮะๆๆๆ อิมาเฟียร้ายกาจมาก มาปล้ำน้องถึงบ้านแม่เลยทีเดียว กรี้ดดดดดด

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ